Printversie

Dagboek Mexico

 

17 maart 2007 Opwijk - Cancun (Cancun luchthaven naar centrum 20,2 km)

De laatste dagen waren superhectisch. Zelfs de laatste nacht zijn we nog tot 4 uur bezig. Marc's vader komt ons rond 10.00 uur ophalen en laadt de fietsdozen in zijn auto. Als we op de luchthaven aankomen, staan familie en vrienden ons al op te wachten. We begeven ons naar de Thomas Cook-balie waar onze tickets klaarliggen. Bedankt, Thomas Cook en Nathalie. We checken in zonder problemen en de fietsdozen worden opgehaald. Daarna gaan we nog een glas drinken met iedereen, en voor we het weten is het tijd om naar de gate te gaan. Na de afscheidskussen, zwaaien we nog een laatste keer naar iedereen, alvorens door de douane te gaan. De vlucht vertrekt stipt op tijd. Oef, alle spanning van de laatste dagen valt weg. Als we iets vergeten hebben, is het nu toch te laat en moeten we ginder maar onze plan zien te trekken. We zakken lekker weg in de ruime stoelen van de Comfort Class. Nadat er in Amsterdam nog passagiers zijn bijgekomen, zetten we koers naar Cancun. De hostessen bezorgen iedereen zijn eigen digiplayer. Hierop staan er verschillende films, documentaires, TV-series (o.a. Friends, The Simpsons, enz.) die je kan bekijken wanneer je wil, op pauze zetten, terugspoelen of verderspoelen, ..., echt handig. Tijdens de eerste film die ik bekijk, lig ik al in slaap. Na de tien uur durende vlucht landen we precies op tijd in Cancun. Nadat de fietsdozen van de band gerold zijn, moeten we bij de douane op de knop drukken. Dan gaat er willekeurig een rood of een groen licht branden. Wie groen heeft, mag door. Wie rood heeft, wordt gecontroleerd. Wij hebben groen. We zoeken een rustig hoekje om de fietsen in elkaar te steken. Als Marc de fietsbanden wil oppompen begeeft de fietspomp het. We hebben precies hetzelfde meegemaakt met precies dezelfde pomp toen we ze de eerste keer gebruikte tijdens onze vorige fietsreis. Na de fietsreis hebben we toen van SKS een nieuwe pomp gekregen, omdat ze van het probleem op de hoogte waren. En nu blijkt deze nieuwe pomp hetzelfde probleem te hebben. Marc krijgt met de grootste moeite toch wat lucht in de banden, net genoeg om de banden niet te beschadigen tijdens het rijden. Als dit geklaard is, gaan we naar een geldautomaat om onze eerste Mexicaanse pesos te tanken. Daarna beginnen we aan de nachtelijke rit van de luchthaven naar het centrum van Cancun, na eerst nog bij aan paar autoverrhuurbedrijven tevergeefs naar lucht (voor de banden) gevraagd te hebben. De rit valt redelijk mee. We zijn allebei nog goed fris en er is niet al te veel verkeer op de grote weg. Op de  meeste plaatsen kunnen we op de pechstrook fietsen. Het enige vervelende zijn de vele op- en afritten. Maar de Mexicanen letten redelijk op. Na meer dan 20 kms, bereiken we het centrum. We hebben een paar namen van goedkope hotelletjes uit de reisgids vanbuiten geleerd en vragen de weg ernaar toe. Het eerste waar we aankomen, zit vol. Maar goed ook, want er is beneden een bar met veel lawaai. Het tweede blijkt net om de hoek te liggen van het eerste, er is nog net één kamer vrij en nog op het gelijkvloers ook. We kunnen er de fietsen zo binnenrollen. Dadelijk daarna gaan we terug de straat op om iets te zoeken om te eten. Ondertussen is het al na middernacht in Cancun, en voor ons is het al 7.00 uur 's morgens. We willen zo vlug mogelijk wat eten en dan in bed kruipen. Bij de Burger King is nog enkel de 'drive thru' open en we schuiven te voet aan tussen de auto's. Daarna gaan we naar ons hotel en vallen we beiden als een blok in slaap.

 

18 maart 2007 Cancun

Na ontbeten te hebben in ons hotelletje, gaan we op zoek naar een ander hotelletje, want onze kamer is niet meer vrij voor vandaag en bovendien willen we iets goedkoper zoeken. Om 12.00 uur moeten we eruit. We lopen heel wat hotelletjes af en krijgen overal hetzelfde te horen, namelijk dat ze waarschijnlijk wel zullen volzitten, maar dat ze dat pas zeker weten na check out time om 12.00 uur. Na lang zoeken, vinden we rond 11.00 uur uiteindelijk toch een betaalbare kamer niet ver uit de buurt van onze eerste kamer. De verhuis is dan ook vlug gebeurd. We rollen onze fietsen gewoon een straat verder een nieuwe kamer binnen. Deze nieuwe kamer is nog ruimer dan de vorige en ook op het gelijkvloers. In een informatiebrochure zien we dat het hier lang week-end is, maandag is immers een feestdag. Nu begrijpen we waarom al die hotelletjes zo vol zitten. We hebben gisteren dus veel geluk gehad dat we aan het tweede hotelletje al prijs hadden. Nu we een kamer hebben, gaan we op zoek naar een groot winkelcentrum, want ik dien nog contactlenzen voor mijn rechteroog te kopen (ik had er per internet besteld, maar die van het rechteroog waren de verkeerde en er was geen tijd meer om andere te laten leveren).  In één van de winkels waar we naar lenzen vragen, krijg ik een paar proeflenzen, omdat ik dit bepaalde merk nog nooit gedragen heb. We gaan ook op zoek naar een multikaartlezer. We gaan in verschillende winkels kijken om de prijzen te vergelijken. Zo lopen we een hele namiddag rond en 's avonds liggen we weer vroeg in bed.

 

19 maart 2007 Cancun

We gaan 's morgens terug naar het winkelcentrum om de contactlenzen af te halen. Om 10.00 uur is nog maar de helft van de winkels open. We drinken een koffie in afwachting van opening van Sears om 11.00 uur om er onze kaartlezer te kopen. Na het middageten gaan we naar onze kamer om de bagage evenwichtig en logisch over de fietstassen te verdelen. Marc herstelt ook de fietspomp, met wat knutselen en superglue, en krijgt nu toch voldoende spanning op de banden. Met dat alles zijn we een hele tijd bezig en voor we het weten is het tijd voor het avondeten. Wanneer we daarna gaan internetten, zetten we een Word-doc op een SD-kaartje. Als we het in onze kamer op de Palm willen lezen, herkent hij het niet. Dat begint al goed. We kruipen toch maar vroeg in bed, want morgen is onze eerste fietsdag.

 

20 maart 2007 Cancun - Playa del Carmen 70,9 km

Om halfzeven staan we vertrekkensklaar. We trekken de deur van het hotel dicht en gooien de sleutel in de brievenbus. En daar gaan we voor onze eerste echte fietsrit. We zitten in de ochtendfile van Cancun en die is erger dan we verwacht hadden. Met de fiets kunnen we ons er soms tussendoor wringen. Na 15 km van veel smog, veel stoppen en de bepakte fiets terug op gang trekken (nog zwaar voor onze ongetrainde benen) gaan we ontbijten in een 7Eleven.  We drinken er ieder een koffie van een halve liter (moet ik er nog bij zeggen dat 7Eleven Amerikaans is?). Nadien zetten we onze weg verder en naarmate we meer en meer van Cancun wegrijden, vermindert het verkeer en vermeerdert de rugwind. Dat is een meevaller op onze eerste fietsdag, want ook al is er over het grootste deel van de weg een vluchtstrook die wij als fietspad kunnen gebruiken, toch blijft het verkeer erg druk en is het bijna als langs een snelweg rijden. Geregeld zijn er ook op- en afritten voor vrachtwagens, en op die plaatsen ligt de cement of harde kiezel in heel dikke bulten op de vluchtstrook geplakt, zodat we dan steeds even de weg op moeten. Maar de temperatuur valt beter mee dan verwacht, ook al meet ik op de fiets tijdens het rijden 37 graden. Als ik op een bepaald moment voor de verandering 'ns ga kop rijden, schiet Marc ineens in de lach, want hij heeft opgemerkt dat mijn fietsbroek zo versleten is dat ze achteraan doorschijnend is geworden en je er het een en ander kan doorzien. Thuis viel dit minder op omdat ik er met een langere T-shirt fiets. Ik had de broek thuis nochtans gecheckt en vond dat ze nog wel een tijdje kon meegaan. En dit nu we net uit Cancun met al zijn winkels vertrokken zijn! We schieten goed op en komen nog voor de middag in Playa del Carmen aan. We rijden er wat rond om ons te oriënteren, want we zijn hier meer dan tien jaar geleden ook al 'ns geweest. Playa del Carmen is intussen enorm uitgebreid, bijna niet meer te herkennen. Toch vindt Marc vlug het goedkoop hotelletje terug waar we toen verbleven. Het is ideaal met de fietsen, want de kamers zijn op het gelijkvloers. We checken vlug in en na het middageten gaan we op het strand liggen en wat zwemmen. Er is hier wel veel stroming, en in de namiddag steekt er enorm veel wind op. Wanneer we 's avonds naar een internetcafé gaan, ontdekken we na een paar opzoekingen op een forum dat het probleem met de file op onze Palm is dat de Palm geen enkele file herkent die met een card reader op een SD-kaart werd gezet. Dit schijnt geregeld voor te komen. We zetten nu opnieuw een file op het SD-kaartje in onze USB-stick. Op de kamer proberen we het op onze Palm en dat werkt raar genoeg wel. Joepie, anders hadden we hier mooi gezeten met onze Palm! Opgelucht kunnen we gaan slapen.

 

21 maart 2007 Playa del Carmen

We staan niet al te vroeg op, want vandaag is een luilekkerdag. We moeten echt nog wel bekomen van de hectische laatste dagen thuis en ook nog wat acclimatiseren. Van 15 naar 30 graden is toch wel een groot verschil. In de voormiddag gaan we wat winkels uitchecken en zowaar, in de 'Mexican outlet' vinden we een fietsbroek van Nike (voor zover het geen namaak is), en een vrouwenmodel nog wel. We kopen er ook nog een klein busje pepperspray (je weet maar nooit) en een muggenarmbandje. In de namiddag liggen we weer wat op het strand en zwemmen wat, waarna we aan het verslag en de website werken (jawel, op de Palm!) en alles in gereedheid brengen voor onze rit morgen naar Tulum, o.a. inkopen doen voor ontbijt en eten onderweg. We eten nog iets bij een Chinees. Ik besluit mijn Chinees eens uit te proberen en tot mijn grote verbazing verstaan ze me van de eerste keer! Ze zijn al even verrast als ik. Daarna kruipen we in bed.

 

22 maart 2007 Playa del Carmen - Tulum 61 km + 12.1 km ter plaatse

Het is Marc's verjaardag vandaag. We gaan vandaag de 60 kilometers naar Tulum fietsen. We staan vroeg op, eten boterhammen met confituur op de kamer en drinken een koffie. De weg is goed en we kunnen de hele tijd op de pechstrook rijden. We hebben weer wind vanachter en rijden in één ruk de 60 kilometer naar Tulum. We komen al vroeg in Tulum aan, maar we zoeken redelijk lang naar iets om te slapen. Er zijn cabañas op het strand en je kan er ook je tent opzetten. Maar ook al zien de stranden er paradijselijk uit, toch zien we het niet zitten om met de fietsen op het strand te kamperen met al dat zand en zoveel wind. Dan maar naar het dorpje 4 km verder. We vinden uiteindelijk iets dat bij ons budget past aan de rand van het dorp. Maar we zijn er nog geen half uur of er start een gedreun van jewelste. Als ik ga vragen wat het is, zeggen ze dat het muziek is van de bar ernaast. Het begint elke dag om één uur 's middags, maar ze verzekeren me dat het 's avonds om tien uur stipt stopt. We besluiten toch maar te blijven en gaan vlug middageten, en dan naar het strand. Als je in de zee zwemt, zie je de ruïnes van Tulum liggen. We bezoeken ze deze keer niet, want we zijn hier zo'n tien jaar geleden al 'ns geweest. 's Avonds gaan we op zoek naar wasbenzine voor ons MSR-kookvuurtje. Het werkt ook wel op gewone benzine en petroleum, maar dan verstopt het rap en zijn de gassen die eruit komen niet zo proper. Maar tevergeefs, in heel Tulum niet te vinden. 's Avonds praten we aan onze cabaña met een familie uit Mexico City die hier op vakantie is. De bar draait nu blijkbaar op volle toeren, want we horen de DJ fel tekeer gaan en de mensen aanmoedigen om te dansen, net een trouwfeest van bij ons. Maar inderdaad, om tien uur stipt is alles stil.

 

23 maart 2007 Tulum 11.6 km

Vandaag doen we niet veel, behalve luieren en naar het strand gaan. Wanneer we voorbij de bar rijden, zien we er grote posters met blote vrouwen hangen. Dus toch geen trouwfeest zoals bij ons. 's Avonds in het internetcafé komen we een Belgisch meisje tegen dat samen met haar vriend 5 jaar gereisd heeft en morgen terug naar België vliegt vanuit Cancun. Na het avondeten praten we aan onze cabaña met het sympathieke Duitse koppel van de cabaña ernaast. Ze zijn hier op vakantie en trekken met een gehuurde auto doorheen Mexico. Ze hebben ooit al 'ns gefietst van Augsburg naar Venetie met ligfietsen. We kruipen vroeg ons bed in, want morgen wacht ons een lange rit.

 

24 maart 2007 Tulum - Felipe Carrillo Puerto 98.1 km

We staan niet vroeg genoeg op, want we hadden het alarm verkeerd ingesteld, maar zijn toch nog om zes uur wakker. Nadat alles ingepakt is, ontbijten we buiten aan de cabaña. Ondertussen zijn ook de Duitsers wakker en ze geven ons een lekkere koffie die ze op hun vuurtje hebben gemaakt. Dat is meer dan welkom. We babbelen gezellig met de Duitsers en voor we het weten is het al bijna 8 uur. Als we vertrekken, merken we dat er vandaag spijtig genoeg geen wind meer is. Vanaf Tulum loopt de weg niet meer langs de kust en na 15 kilometer stopt ook nog eens de pechstrook en is er slechts één rijstrook in iedere richting over. Maar het verkeer past echt goed op, ze wijken ver uit om ons voorbij te steken en als dat niet kan, vertragen ze en wachten achter ons tot er plaats is. Hier komt de jungle tot aan de weg, maar er is weinig schaduw op de weg zelf en het is echt heet, doordat de weg tussen de bomen eigenlijk een soort gang vormt waar geen wind aan kan en waar de hitte die van het asfalt onder ons opstijgt blijft hangen. Na zo'n 3 uur in het zadel beginnen we ons echt oververhit te voelen, maar we zijn nog geen enkel winkeltje of restaurant tegengekomen om wat af te koelen. Uiteindelijk stoppen we op één van de weinige plaatsen waar er een beetje open plaats is aan de kant van de weg met bovendien schaduw. We drinken ons warme water en eten wat bananen, tot we ons genoeg afgekoeld voelen om onze weg verder te zetten, in de hoop vlug iets tegen te komen waar we iets fris kunnen drinken. We zien hier ook geregeld arenden boven ons cirkelen. Soms komen ze heel laag boven ons voorbij gescheerd. Hun vleugels hebben een enorme spanwijdte, het is indrukwekkend om te zien. Met die helmen op ons hoofd denken ze misschien dat we twee schildpadden zijn. De weg is broeierig, eentonig en lijkt eindeloos lang. Op de fiets meten we 39 graden. We hopen steeds dat er in de verte een winkeltje zal opduiken, maar we moeten tot helemaal aan Felipe Carrillo Puerto rijden eer we de eerste winkeltjes zien. Na vlug wat gedronken te hebben, rijden we wat rond in het stadje en checken de 4 hotelletjes die er zijn. We checken in in het goedkoopste. Na ons gewassen te hebben, gaan we de straat op en eten een taco. Dat is een tortilla met een beetje vlees of vis op. Je dient er dan zelf nog rauwe kool, ajuin, soms gebakken champignons en allerlei sauzen op te scheppen, alvorens het dicht te rollen en op te eten. Het kost  ongeveer 7 pesos (= 0,7 USD = 0,5 EUR). Het is een redelijk gezellig stadje en we wandelen wat rond op de markt, waar we eindelijk een portemonneetje kopen. We vinden er tot onze grote verbazing ook 'gasolina blanca' (=wasbenzine) voor ons kookvuurtje. De man vertelt ons dat hij de enige in heel de stad is die het verkoopt. Hij vindt het raar dat we er gaan mee koken, want hij zegt dat het dient om vlekken uit kleren te halen, en dat ook horlogemakers het soms gebruiken om tandwieltjes schoon te maken. Daarna gaan we nog wat internetten. 's Avonds kruipen we vroeg in bed, want morgen staat de zon er ook alweer vroeg.

 

25 maart 2007 Felipe Carrillo Puerto - Laguna Bacalar 115.4 km + 15.2 km ter plaatse

We staan om 5 uur op, maar we waren al wakker want er sliepen een paar buschauffeurs in ons hotel, die al een half uur bezig waren om de motor van de voor ons hotelletje geparkeerde bus aan de praat te krijgen. Na alles ingepakt te hebben en vlug wat boterhammen met confituur naar binnen gewerkt te hebben, zijn we om 6 uur klaar voor vertrek. De man van de wasbenzine heeft ons verteld dat er op dit stuk weg wel veel winkeltjes en restaurants zijn. Na 20 km komen we inderdaad al een eerste dorpje tegen, maar we stoppen nog niet. We rijden goed door om zoveel mogelijk kilometers afgelegd te hebben in de ochtendkoelte, al is dat relatief, want het is nu ook al 28 graden. Na 40 kilometer komen we een collega-fietser tegen. Het is Ron Herring, een Amerikaanse dokter die vrijwilligerswerk deed in Honduras, en nu van Honduras naar Cancun fietst, waar hij het vliegtuig huiswaarts neemt. Hij zegt ons dat we de eerste fietsreizigers zijn die hij tegenkomt. Na wat informatie uitgeleverd te hebben, zetten we ieder onze weg verder. Na 60 kilometer houden we onze eerste cola-stop in een groot wegrestaurant. Als we daar zitten, begint het opeens te stormen. Het waait heel erg en het regent heel hard. Even plots als het begonnen is, stopt het. Na een kwartiertje is alles weer vredig en opgedroogd, en zetten we onze weg verder. Nu volgen de dorpjes elkaar vlug op. Als we het dorpje Laguna Bacalar naderen, zien we geregeld cabañas te huur aan de rand van het 60 km lange meer. Wij rijden echter door tot aan het dorpje zelf, waar we een heerlijke comida corrida (=dagschotel) eten. Bij het zoeken naar onderdak, merken we dat de prijzen hier nogal hoog liggen. We rijden veel rond en vinden uiteindelijk een heel mooie camping, echt een idyllisch plekje. Het zit er bomvol Mexicaanse dagjesmensen, want het is zondag. Behalve een toilet dat je doorspoelt met een emmer water uit het meer, is er geen sanitair. Jezelf, kleren en de vaat dien je in het meer te wassen. We zetten onze tent op en springen in het meer. De dagjesmensen vertrekken één voor één. Wij zijn de enige die op de camping blijven slapen.

 

26 maart 2007 Laguna Bacalar 17.8 km

We ontbijten voor onze tent, deze keer met koffie, want we kunnen nu koken. We geraken hier al goed geacclimatiseerd en voelen ons al echte Mexicanen, wat voor onze tent liggen en wat zwemmen. Daarna fietsen we de 4 km naar het centrum en eten er weer zo'n lekkere dagschotel. We internetten wat en doen wat inkopen voor het avondeten, alvorens terug te keren naar de tent. Er komen nog 3 Amerikaanse jongens in een VW camper op onze camping aan. We praten wat met hen. Ze komen van Guatemala, waar één van hen woont, en zijn op weg naar de States om de camper terug te brengen. ‘s Avonds liggen we voor de tent naar de volle maan tussen de palmbomen te kijken.

 

27 maart 2007 Laguna Bacalar 13.1 km

s Morgens fietsen we eens tot aan de cenote (voor meer info: klik op het woord cenote) die hier vlakbij ligt. In dit deel van Mexico ligt het vol cenotes. De namiddag brengen we door in het internetcafé om een beetje routine te krijgen om onze website te updaten, want sommige dingen hebben we thuis niet meer kunnen uittesten en bovendien is alles hier in ‘t Spaans. We willen ervan profiteren nu dat we nog beschikken over goedkoop (niet meer het geval in Belize) en snel (misschien niet meer het geval in Honduras) internet. Het uploaden van de foto's naar de website lukt ons echter niet. Echt frustrerend. We besluiten dan maar om nog een dagje te blijven om dit te proberen op te lossen. We moeten hoe dan ook zorgen dat we niet te vlug Belize binnen gaan, want er zijn slechts boten op donderdag en zaterdag vanuit het zuiden van Belize naar Honduras, en we willen niet in Belize een paar dagen moeten wachten op een boot, want het is er erg duur naar het schijnt.

 

28 maart 2007 Laguna Bacalar 10.8 km

We staan op om 6 uur en terwijl Christine verder aan het verslag typt, zwemt Marc wat in het water en jongleert wat. Hij is ondertussen ook al goed bevriend geraakt met de hond van de camping, die nu voortdurend voor onze tent blijft liggen. Ineens horen we een plof van jewelste. Er is een cocosnoot uit een palmboom gevallen, net naast onze tent en juist op de plaats waar Christine een kwartier geleden nog haar haar stond te kammen. We hadden er bij het opzetten van de tent wel op gelet dichtbij de palmen te staan (voor de schaduw), maar niet er vlak onder, juist omwille van vallende cocosnoten. Om 9 uur gaan we naar het internetcafé, dat blijkbaar pas om 10 uur opengaat. Dus hangen we maar wat rond op de zocalo (= centraal marktplein) en kijken wat naar de mensen. Het is hier een ontzettend rustig en lieflijk dorpje. We spenderen de hele voormiddag aan het zetten van de eerste foto's op de website en tevreden dat het gelukt is, gaan we weer een heerlijke comida corrida eten bij Cocina Orizaba. Na het eten gaan we nog terug naar het internetcafé om het verslag en de route erop te zetten. Dan zit onze werkdag erop en gaan we terug naar onze tent. Die avond nemen we nog een laatste keer ons bad in het meer en maken we ons klaar voor een vroeg vertrek morgen naar Belize.